Als er bijvoorbeeld 80% relatieve vochtigheid in de lucht gemeten wordt, bij bijvoorbeeld 15 graden Celcius, dan kan dat vocht er onbeperkt in blijven zitten.
Wordt die zelfde lucht door de zon opgewarmd, dan kan de warmere lucht juist meer vocht bevatten, dus gaat de relatieve vochtigheid omlaag.
Gaat de temperatuur echter omlaag, dan kan er juist minder waterdamp in de lucht worden opgeslagen. De relatieve vochtigheid zal daardoor stijgen. Wordt de temperatuur nog lager, zal de relatieve vochtigheid nog verder stijgen. Maar ergens komt er een moment tijdens de temperatuursdaling, dat de luchtvochtigheid niet verder meer kan stijgen omdat de verzadiging, ofwel 100% relatieve luchtvochtigheid bereikt is. Meer water kan er niet in lucht worden opgenomen.
Dit punt, bij deze temperatuur, noemen we het dauwpunt. Als het hierna nog kouder wordt moet er water uit de lucht worden afgevoerd in de vorm van dauwdruppeltjes. Deze dauw slaat neer op horizontale voorwerpen. Denk hierbij aan grasvelden die nat worden, auto's en andere vooral koude voorwerpen waarop waterdamp kan condenseren.

Als de dauwdruppeltjes condenseren terwijl het vriest, valt het neer in de vorm van rijp.

In de lucht zitten talloze stofdeeltjes waarop eveneens condensatie kan plaatsvinden. Er ontstaan eindeloos veel kleine waterdeeltjes die niet zwaar genoeg zijn om naar beneden te vallen. Al die kleine waterdeeltjes bij elkaar noemen we een wolk. Zit die wolk vlak bij het aardoppervlak, dan spreken we van nevel* of mist.

* Nevel onstaat vaak na een warme dag aan het einde van de zomer. Rond zonsondergang koelt het plotseling  
  sterk af. De hoeveelheid vocht in de lucht kan geen kant op en er ontstaan van die schitterende nevelflarden
  boven sloten en weilanden.